Vrouwen in de Overgang

Alles over de Overgang & Menopauze

Vrouwen in de Overgang

Urineverlies tijdens de overgang

Urineverlies is een bekende klacht tijdens de overgang. Ongeveer de helft van alle vrouwen tussen de 40 en 75 jaar kan met de volgende plasproblemen te maken krijgen:

  • urineverlies bij inspanning
  • urineverlies door aandrang
  • urineverlies door een combinatie van beide

Urineverlies bij inspanning

Niezende vrouwVrouwen vinden onwillekeurig (dus niet te beheersen) urineverlies één van de meest gênante klachten. Op de leeftijd van 40 tot 60 jaar is er meestal sprake van onwillekeurig urineverlies door een inspanning (ook wel inspanningsincontinentie of stressincontinentie genoemd). Op het moment dat een vrouw moet lachen, moet hoesten of wat optilt, treedt er urineverlies op.

Door deze actie is er een drukverhoging in de buik. De afsluiting van het plaskanaaltje door de bekkenbodemspier is dan onvoldoende om de urine in de blaas te houden. In een rustsituatie is dat nog wel mogelijk.
Vooral langdurige bevallingen zijn een oorzakelijke factor bij het ontstaan van verslapte bekkenbodemspieren. Vrouwen die geen kinderen via de natuurlijke weg of in het geheel geen kinderen hebben gekregen, kunnen deze vorm van urineverlies ook krijgen.

Vrouwen spannen vaak hun bekkenbodemspieren aan om urineverlies te vermijden. Een verhoogde bekkenbodem-spierspanning kan leiden tot slecht uitplassen. Hierdoor ontstaan vrij gemakkelijk blaasontstekingen, waardoor de vrouw ook weer vaak ’s nachts moet plassen (meer dan 1x) en pijn krijgt bij het vrijen.

Behandeling urineverlies bij inspanning

De behandeling bestaat uit fysiotherapie van de bekkenbodemspieren en/of een operatie waarbij een ondersteunend bandje onder de plasbuis kan worden geplaatst.

Urineverlies bij aandrang

Vrouwen boven de 60 jaar hebben vooral last van onwillekeurig urineverlies door een plotselinge of soms constante aandrang om te gaan plassen (aandrang incontinentie), soms wel meer dan 20 keer per dag. Wanneer een vrouw een heftige aandrang voelt om te plassen, moet ze direct naar een toilet, want anders is er urineverlies. Het is een onderdeel van wat wordt genoemd een ‘overactieve blaas’, waarbij naast de aandrang en het urineverlies ook nachtelijk urineverlies hoort.

De oorzaak is een verandering in de prikkeloverdracht van de vulling van de blaas naar de hersenen, waardoor onwillekeurige samentrekkingen van de blaasspier ontstaan. Door zo’n onwillekeurige samentrekking van de blaasspier wordt de urine uit de blaas geperst.

Behandeling urineverlies bij aandrang

De behandeling bestaat uit blaastrainingen onder leiding van een fysiotherapeut, eventueel wordt gebruik gemaakt van elektrostimulatie om abnormale blaasprikkels af te remmen. Er zijn medicijnen die eveneens tot doel hebben de prikkelbaarheid van de blaas af te remmen.

Een combinatie van urine-incontinentie bij inspanning en aandrang

Een combinatie van beide vormen van onwillekeurig urineverlies komt ook voor. Meestal wordt begonnen met de behandeling van aandrang-incontinentie.

Andere plasklachten bij de overgang

Branderig gevoel bij het plassen

Door het wegvallen van de vrouwelijke (oestrogene) hormonen na de overgang wordt het slijmvlies van het plaskanaaltje dunner. Daardoor kan een branderig gevoel bij het plassen ontstaan. Het wat dikker maken van het slijmvlies door een zwakwerkend hormoon kan de klachten verhelpen.

Blaasontstekingen

Het plaskanaaltje van een vrouw is ca. 2,4 cm lang, maar dat is voldoende om ervoor te zorgen dat bacteriën niet in de blaas komen. Wanneer de hormonen wegvallen, wordt het slijmvlies van het plaskanaaltje dunner en neemt de spierspanning af, waardoor het voor bacteriën gemakkelijker is om in de blaas te komen en een blaasontsteking te veroorzaken. De infectie moet behandeld worden.

Vrouwen die vaak een blaasinfectie krijgen wordt geadviseerd een zwakwerkend oestrogeen-hormoon te gebruiken om het slijmvlies wat dikker te maken.